اشاره

 در طی این سال ها مسئولان آموزشی از موضوع ورزش دانش آموزان ابتدایی غافل بوده اند و این غفلت پیامدهای جسمی و روانی خاصی را دربرداشته است. روانشناسان ورزش در پژوهش هایی دریافته اند كه پرداختن كودكان به ورزش و فعالیت های بدنی، علاوه بر تغییر شكل و استحكام عضلات و ایجاد هماهنگی بهتر در چشم و دست، پیامدهای روانی مثبتی را نیز در برخواهد داشت. شركت كودكان در ورزش های سازمان یافته و فعالیت های جسمانی منظم، عزت نفس را در آنان افزایش داده و موجب بروز انگیزه و اشتیاق آنان می شود.

« پروفسور مارین ویس »، روانشناس ورزش و علم تمرین، در مطالعات گسترده خود در دهه گذشته، متوجه شد بین افزایش عزت نفس و ایجاد انگیزه و حضور كودكان در فعالیت های منظم ورزشی، ارتباط وجود دارد. او به همراه دانشجویان خود در دانشگاه « اورگون » با بررسی بیش از 60 مطالعه دریافت كه فعالیت های منظم جسمانی، تأثیری شگرف بر ابعاد مختلف روانی و اجتماعی افراد گذاشته و موجب افزایش عزت نفس می شود.

وی در پژوهش های خود به سه نكته مهم اشاره كرد:

1- ادراك از توانمندیها و قابلیت های جسمانی تأثیرات مطلوبی را به همراه خواهد داشت و می تواند سبب بروز رفتارهای موفقیت آمیز و انگیزه شود. مثلاً كودكانی كه توانمندی های بدنی خود را دست كم می گیرند در مقایسه با افرادی كه توانمندی های خود را باور دارند و به طور صحیح از آن بهره مند می شوند، انگیزه و علاقه كمتری دارند و در برخورد با مسایل، بیشتر از خود اضطراب و نگرانی نشان می دهند.

2- ادراك خویشتن از یك فعالیت ورزشی ویژه، تنها موجب پیشرفت در همان فعالیت ورزشی می شود و نمی توان این پیشرفت را به دیگر فعالیت های ورزشی تعمیم داد.

 3- چگونگی برخورد با مسایل به طور مستقیم به عزت نفس و انگیزه افراد بستگی دارد. تجربیات تلخ و شیرین كسب شده در اماكن ورزشی می تواند راهنمای خوبی در مواجهه با مشكلات آینده باشد.

نقش ورزش مدارس در ابعاد روانی كودكان

 

پروفسور رونالد. ام. جزیرسكی، نویسنده كتاب « اهمیت ورزش مدارس »، معتقد است نوجوانانی كه در فعالیت های ورزشی شركت می كنند، نمرات بهتری را در دروس خود كسب می كنند،همچنین رفتارهای پسندیده ای را در داخل و خارج از مدرسه از خود بروز می دهند.

او در پایان بررسی یك نظرسنجی از كارگران، مأموران اجرای قانون و مربیان مدارس سراسر كشور درباره تأثیرات ورزش مدارس ابراز داشت: «همه افراد در نظریات خود اعلام كرده اند: كودكانی كه در فعالیت های منسجم ورزش مدارس خود شركت می كنند، نمرات بهتری كسب كرده اند، علاوه بر آن از خود رفتارهای معتدل و مطلوبی در كلاس نشان می دهند.

همچنین خارج از كلاس، مشكلات رفتاری كمتری دارند و به طور چشمگیری از تنبلی و سستی گریزان هستند، مضاف بر آن به حضور به موقع در كلاس درس اهمیت می دهند و غیبت های غیرموجه كمتری نسبت به دیگران دارند.

 

 نقش مربیان ورزش در آموزش مهارت های زندگی

 پروفسور تارا اسكن لان، روانشناس ورزشی از دانشگاه كالیفرنیا می گوید: «ورزش می تواند عرصه پیشرفت را برای جوانان فراهم آورد. كودكان و نوجوانان می توانند در این عرصه گسترده، مهارت های زندگی مانند چگونه ارتباط برقرار كردن، قاطعانه اظهار نظر كردن و تشریك مساعی و همكاری كردن را بیاموزند البته نمی توان از نقش مؤثر مربیان دلسوز و والدین صرف نظر كرد.

مهارت های زندگی آموخته شده باید تقویت شوند تا بتوان از آنها در صحنه های مختلف زندگی استفاده كرد و از آنها بهره جست.»

وی بر این باور است كه: باید به نوجوانان بیاموزیم مهارت های زندگی را كه از عرصه های مختلف ورزشی آموخته اند، در زندگی روزمره می توانند به كار ببرند. باید به آنان یاد بدهیم كه در برخورد با همسالان خود و والدین و مربیان چگونه عمل كنند و اگر به عنوان یك مربی ورزش مجرب عمل كنیم می توانیم شاهد لذت آنها در به كارگیری این مهارت ها در برخوردهای اجتماعی باشیم.

 

لذا با سازمان دهی ورزش های گروهی، دانش آموزان در مدارس می آموزند كه چگونه مهارتها را فراگیرند، به دیگران كمك كنند و به خودباوری و اعتماد به نفس دست یابند.جوانان باید بدانند كه چگونه تعهد و احساس مسئولیت در فعالیت های گروهی ورزشی موجب می شود تا آنان توانایی لازم را برای پذیرش مسئولیت در زندگی به دست آورند.

 منبع : روزنامه همشهری

برگرفته شده از وبلاگ: http://madrece.blogfa.com/post-115.aspx

 

---

• |نویسنده: علی اکبر ادهم ماراللو | 
• |طبقه بندی:ورزش در مدارس و بازتاب روانی آن در كودكان،  | 
• |نظرات( | 

برگرفته شده از: http://koodakha.blogfa.com
از ویژگی های دوره کودکی، بازی کردن است. بازی شیوه طبیعی فعالیت در این دوره است. بازی های کودک در سنین مختلف ویژگی های مخصوصی دارد. ابتدا بازی او با اشیا است و سپس شامل انسان ها می شود. از سنین سه و چهار سالگی به تدریج به بازی های گروهی و اجتماعی روی می آورد. در این بازی ها کودک به قواعد و مقررات بازی های گروهی تن در می دهد و با دیگران همکاری می کند و در این همکاری است که او رفتار با دیگران را تمرین می کند و با اصول و قواعد زندگی جمعی و مراعات انضباط عملی به تدریج آشنا می شود و این به رشد اجتماعی و اخلاقی او کمک می کند.

در هر حال بازی کودکان در حکم آینه ای است که روحیات، استعدادها و زمینه های روانی کودک را نشان می دهد و در شناخت کودکان باید از آن استفاده کرد. کودکان نمی توانند آنچه را که فکر می کنند و می بینند، شرح دهند. بازی اطفال به ما کمک می کند تا زبان آنها را بهتر بفهمیم. اگر بتوانیم بازی کودکان را درک کنیم، مسلما قادر خواهیم بود که افکار و عواطف آنها را بشناسیم.

فواید بازی

ـ بازی می تواند نقش بسیار مثبتی در رشد روانی، هیجانی و بهزیستی کودک داشته باشد. به طور مثال کنجکاوی شدید کودک می تواند از طریق بازی ارضا شود و فرصتی مناسب به او بدهد تا هوش خود را تقویت نماید و موجب رشد و شکوفایی شخصیت کودک گردد. 

بازی نقش آموزشی دارد و می تواند به کودک کمک کند تا موفق شود کارهایی که در شرایط عادی برای او لذت بخش نیست از طریق بازی بیاموزد.

ـ بازی به کودک فرصت می دهد که پس از خستگی های بدنی و روانی که بزرگسالان او را وادار به یادگیری می کنند، دوباره به رهایی و آرامش درونی دست یابد.

ـ بازی اراده کودک را تقویت و او را وادار می کند که بازی را مظفرانه به پایان برساند و در نیل به هدف خود پایداری کند.

ـ بازی هوش، فکر، عزم و استعدادهای مختلف را در کودک پرورش می دهد و باعث نشاط روح او خواهد شد.

ـ یکی از ویژگی های بازی، زنده نگاه داشتن و شاداب کردن روحیه است. چرا که بازی عبارت است از فعالیتی شادمانه، شور و شوق بازی، خودانگیختگی، شادابی و وجدی که غالبا از آن عاید می شود، تأثیرات بسیار مثبت در سلامت فکری کودکان دارد.

بازی های آموزشی کدامند؟

امروزه بازی های آموزشی به بازی هایی اطلاق می شود که از طریق آنها توانایی های روحی شخصی، آگاهانه تمرین شده، وسعت پیدا می کند. در تمام این نوع بازی ها، بدون اعمال فشار، آزادانه و با رغبت در ضمن با نقشه و هدف، دانستنی های نو آموخته شده یا آموخته ها به تمرین در آمده و وسعت می یابد. به همین دلیل کودکان باید در بین بازیچه های خود مالک چند نوع از این گونه بازی های آموزشی نیز باشند.

انواع بازی های آموزشی

در غالب کلاس های مهد کودک و کودکستان چهار نوع بازی آموزشی معمول است. بازی دستی، بازی بدنی، بازی نمایشی و بازی سرگرم کننده.

بازی دستی: در این بازی، کودک با وسایل کوچکی چون انواع پازل، چوب های اندازه گیری و مجموعه ای میخ چوبی سر و کار دارد. بازی های دستی تا حدی خودشمول است؛ یعنی به رابطه آنها با سایر بازی ها نیازی نیست. هر گاه وسایل لازم را در اختیار کودک قرار دهیم، مستقیما به اهداف مورد نظر دست می یابیم.

بازی بدنی: در این بازی، کودکان اعمال متعددی نظیر دویدن، پریدن یا سه چرخه سواری را انجام می دهند. اهداف این بازی، افزایش مهارت های بدنی کودکان و آشنایی آنها با چگونگی استفاده از این مهارت ها در موقعیت های جدید است.

بازی نمایشی: در این بازی، کودک نقش فرضی را همراه با سایر کودکان بازی می کند. موقعیت هایی که در بازی آنها مطرح می شود، همان هایی است که اغلب در زندگی واقعی پیش می آید. بخش عروسک های کلاس، مناسب ترین جا برای اجرای این بازی است.

بازی سرگرم کننده: هر چند این بازی نوعی فعالیت تفریحی محسوب می شود اما با سایر بازی ها تفاوت دارد. هنگامی که این بازی برای کودکان خردسال اجرا می شود، لازم است عناصر خاصی را در آن بگنجانیم تا به هدف مورد نظر دست یابیم و جنبه آموزشی آن را حفظ کنیم..

پیش از شروع بازی لازم است نکاتی مورد نظر قرار گیرد. اهم این نکات عبارتند از:

1ـ بگذارید کودک برای خود فکر کند. وقت زیادی در اختیار او قرار دهید. هرگز پاسخ را به کودک نگویید، مگر در موارد استثنایی که آن هم فقط باید به اشاره مختصری اکتفا شود.

2ـ اجازه دهید هر کاری که لازم است (از قبیل ریختن مایع از ظرفی به ظرف دیگر، جور کردن مکعب های رنگی و غیره) خودِ کودک آن را انجام بدهد. از اینکه وقت زیادی گرفته می شود و یا چیزهایی روی زمین می ریزد و تلف می گردد، نباید نگران بود. باید کاری کنید که بازی را به صورت تجربه لذت بخشی برای کودک در آورید.

3ـ حداکثر بیش از 10 الی 15 دقیقه به هر بازی اختصاص ندهید، زیرا در صورتی که هر بازی در هر بار زیاد انجام شود، اثر خود را از دست خواهد داد. برای کودکان چهار ساله هر جلسه بازی را کوتاه تر هم می توانید انجام دهید. زمانی که کودک شما هنوز خسته نشده و اشتیاق به بازی را از دست نداده است، بازی را متوقف کنید.

---

• |نویسنده: علی اکبر ادهم ماراللو | 
• |طبقه بندی:نقش بازی در تعلیم و تربیت كودكان،  | 
• |نظرات( |